ΓΝΩΣΗ

ΓΝΩΣΗ

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

''Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων ''21 Φεβρουαρίου 1913
















Ο αγώνας για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων υπήρξε η σημαντικότερη στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο μέτωπο της Ηπείρου, κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου (5 Οκτωβρίου 1912- 18 Μαΐου 1913). Η πολεμική αναμέτρηση για την κατάληψη της πρωτεύουσας της Ηπείρου κράτησε σχεδόν τρεις μήνες, από τις 29 Νοεμβρίου 1912 έως τις 21 Φεβρουαρίου 1913, οπότε οι οθωμανικές δυνάμεις παραδόθηκαν στον διάδοχο Κωνσταντίνο, που ηγείτο των ελληνικών όπλων.
Με το ξέσπασμα του Α' Βαλκανικού Πολέμου, τα ελληνικά στρατεύματα, που είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή της Άρτας υπό τον αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Σαπουντζάκη (1846-1931), κράτησαν αρχικά αμυντική στάση, με στόχο να εξασφαλίσουν τη μεθόριο. Οι ελληνικές δυνάμεις στο μέγεθος μεραρχίας υπολείπονταν των οθωμανικών δυνάμεων, που διέθεταν για την υπεράσπιση της περιοχής δύο μεραρχίες υπό την διοίκηση του Εσάτ Πασά (1862-1952), ενός Οθωμανού στρατηγού που είχε γεννηθεί στα Ιωάννινα. Το σχέδιο προέβλεπε ότι μετά την ολοκλήρωση των επιχειρήσεων στη Μακεδονία, θα ελευθερώνονταν στρατεύματα για την ανάληψη επιθετικής πρωτοβουλίας στην Ήπειρο.
Αλλά από τις 6 Οκτωβρίου κιόλας άρχισαν οι αψιμαχίες. Γρήγορα, ο ελληνικός στρατός ανέλαβε επιθετικές πρωτοβουλίες και τις επόμενες ημέρες κατέλαβε τη Φιλιππιάδα (12 Οκτωβρίου) και την Πρέβεζα (21 Οκτωβρίου). Στη συνέχεια κινήθηκε προς την πεδιάδα των Ιωαννίνων, όπου είχε συγκεντρωθεί ο κύριος όγκος των τουρκικών δυνάμεων, που εν τω μεταξύ είχε ενισχυθεί με νέες δυνάμεις από την περιοχή του Μοναστηρίου. Έτσι, εξαιτίας αυτού του γεγονότος, αλλά και των δυσμενών καιρικών συνθηκών, η προέλαση του ελληνικού στρατού ανακόπηκε.
Η κατάληψη των Ιωαννίνων φάνταζε δύσκολή υπόθεση, καθότι ο ελληνικός στρατός έπρεπε να εκπορθήσει τα οχυρά του Μπιζανίου. Ο ορεινός όγκος του Μπιζανίου, που δεσπόζει νότια των Ιωαννίνων, αποτελούσε εξαιρετικά ισχυρή αμυντική τοποθεσία, που επιπλέον είχε ενισχυθεί πρόσφατα με πέντε μόνιμα πυροβολεία, κατασκευασμένα υπό την επίβλεψη γερμανών ειδικών.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου επιζητούσε τη γρήγορη απελευθέρωση της Ηπείρου, πριν από τη σύναψη συνθήκης ειρήνης μεταξύ των εμπολέμων στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου, που βρισκόταν σε εξέλιξη. Έτσι, ο στρατός της Ηπείρου ενισχύθηκε με μία ακόμη μεραρχία από τη Θεσσαλονίκη και υπό την ηγεσία του αντιστράτηγου Κωνσταντίνου Σαπουντζάκη ανέλαβε την πρώτη σημαντική επιθετική ενέργεια κατά των οχυρών του Μπιζανίου στις 29 Νοεμβρίου 1912, η οποία απέτυχε προς μεγάλη ανησυχία της ελληνικής κυβέρνησης.
Στις 8 Δεκεμβρίου αποφασίστηκε η αποστολή δύο ακόμη μεραρχιών στην περιοχή, ενώ την επομένη ο διάδοχος Κωνσταντίνος με τηλεγράφημά του προς την πολιτική ηγεσία έθετε θέμα αντικατάστασης του αντιστράτηγου Σαπουντζάκη, τον οποίον χαρακτήριζε «αδέξιον». Το ίδιο βράδυ, το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να αναθέσει την ηγεσία του Στρατού της Ηπείρου στον Κωνσταντίνο, ο οποίος παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του δέχτηκε. Στις 3 Ιανουαρίου 1913 η σχετική διαταγή έφθασε στο Στρατηγείο Ηπείρου, η οποία περιλάμβανε και τη ρητή απαγόρευση προς τον στρατό της Ηπείρου να ενεργήσει οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια πριν από την άφιξη του Κωνσταντίνου.
Ένα απρόοπτο γεγονός άλλαξε τη φορά των πραγμάτων. Ένα αυτοκίνητο με δύο άνδρες αυτομόλησε προς τις τουρκικές γραμμές. Ο Σαπουντζάκης, που ήθελε να αποκαταστήσει το στρατιωτικό του γόητρο, εξέφρασε τους φόβους του προς το Υπουργείο Στρατιωτικών ότι οι επιβάτες του αυτοκινήτου θα πρόδιδαν στους Τούρκους τη διάταξη των ελληνικών δυνάμεων και διατύπωσε τη γνώμη ότι μία αιφνιδιαστική επίθεση πριν από την άφιξη του διαδόχου θα απέφερε ουσιαστικά αποτελέσματα. Το αίτημά του έγινε δεκτό από το επιτελείο και η νέα επίθεση κατά των οχυρών του Μπιζανίου ξεκίνησε το πρωί της 7ης Ιανουαρίου 1913. Οι αμυνόμενοι κατόρθωσαν να αποκρούσουν και αυτή την επίθεση, προκαλώντας  απώλειες στους Έλληνες επιτιθέμενους.
Το απόγευμα της 10ης Ιανουαρίου 1913 έφθασε στο μέτωπο ο Κωνσταντίνος, ο οποίος μετά την ενημέρωσή του από τον αντιστράτηγο Σαπουντζάκη, έδωσε εντολή την επόμενη ημέρα για κατάπαυση του πυρός. Ο νέος αρχηγός βρήκε αποδεκατισμένο τον στρατό, όχι τόσο από τις απώλειες στη μάχη, όσο από τα επακόλουθα του σκληρού χειμώνα (ψύξεις, κρυοπαγήματα) και της υπερκόπωσης των ανδρών. Οι μάχιμοι από 40.000 είχαν περιοριστεί στις 28.000 άνδρες, δύναμη μικρή για τον Κωνσταντίνο, προκειμένου να επιχειρήσει την τρίτη επίθεση για την κατάληψη του Μπιζανίου, που θα σήμαινε και την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Στις 30 Ιανουαρίου ο Κωνσταντίνος ζήτησε ενισχύσεις, αλλά ο Βενιζέλος  που επισκέφθηκε το μέτωπο απέρριψε το αίτημα του, καθώς δεν μπορούσαν να διατεθούν μονάδες από τη Μακεδονία. Το σχέδιο που εκπόνησε ο Κωνσταντίνος και οι επιτελείς του για την εκπόρθηση του Μπιζανίου προέβλεπε την εκδήλωση της κύριας επίθεσης στις 20 Φεβρουαρίου 1913. Νωρίτερα, στις 17 Ιανουαρίου, με επιστολή του προς τον Εσάτ Πασά τού είχε ζητήσει την παράδοση των Ιωαννίνων για λόγους ανθρωπιστικούς, μιας και η Τουρκία είχε ουσιαστικά χάσει τον πόλεμο. Η απάντηση του Τούρκου διοικητή ήταν αρνητική.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1913, την παραμονή της γενικής επίθεσης, ο Κωνσταντίνος με κάποιες ενισχύσεις της τελευταίας στιγμής, διέθετε 41.000 ετοιμοπόλεμους άνδρες και 105 κανόνια, τα οποία άρχισαν να βάλουν με επιτυχία κατά των τουρκικών θέσεων στο Μπιζάνι. Ο Εσάτ Πασάς παρέταξε 35.000 στρατιώτες, άγνωστο αριθμό ατάκτων και 162 κανόνια. Η γενική ελληνική επίθεση εκδηλώθηκε τις πρωινές ώρες της 20ης Φεβρουαρίου και μέχρι τις πρώτες βραδινές ώρες της ίδιας ημέρας τα ελληνικά στρατεύματα με εφ’ όπλου λόγχη και μάχες εκ του συστάδην είχαν φθάσει στις παρυφές των Ιωαννίνων, στον Άγιο Ιωάννη. Καθοριστική συμβολή στην εξέλιξη αυτή είχε το 9ο Τάγμα του 1ου Συντάγματος Ευζώνων υπό τον ταγματάρχη Ιωάννη Βελισσαρίου, που υπερκέρασε τις τουρκικές δυνάμεις και βρέθηκε στα μετόπισθεν του εχθρού. Οι εύζωνες φρόντισαν να καταστρέψουν τα τηλεφωνικά δίκτυα, διακόπτοντας την επικοινωνία της τουρκικής διοίκησης με τον στρατό της, που παρέμενε αποκομμένος, αλλά άθικτος στο Μπιζάνι.
Η παράδοση ήταν πλέον μονόδρομος για τον Εσάτ Πασά. Στις 11 το βράδυ της 20ης Φεβρουαρίου έφθασε στις προφυλακές του 9ου Τάγματος Ευζώνων ένα αυτοκίνητο, στο οποίο επέβαιναν ο επίσκοπος Δωδώνης, ο υπολοχαγός Ρεούφ και ανθυπολοχαγός Ταλαάτ. Έφεραν μαζί τους επιστολή, που υπογραφόταν από τους προξένους στα Ιωάννινα της Ρωσίας, Αυστρο-Ουγγαρίας, Γαλλίας και Ρουμανίας και περιείχε πρόταση του Εσάτ Πασά προς τον Κωνσταντίνο για άμεση και χωρίς όρους παράδοση των Ιωαννίνων και του Μπιζανίου.
Στις 2 π.μ. της 21ης Φεβρουαρίου 1913 οι τρεις απεσταλμένοι, συνοδευόμενοι από τον ταγματάρχη Βελισσαρίου, έφθασαν στο στρατηγείο της 2ας Μεραρχίας. Εκεί περίμεναν την άφιξη ενός αυτοκινήτου, που τους οδήγησε στις 4:30 π.μ. στο χάνι του Εμίν Αγά, όπου έδρευε το ελληνικό στρατηγείο. Ο Κωνσταντίνος συμφώνησε με το περιεχόμενο της επιστολής και στις 5:30 το πρωί δόθηκε εντολή κατάπαυσης του πυρός σε όλες τις μονάδες. Στη διήμερη μάχη για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων ο ελληνικός στρατός είχε 284 νεκρούς και τραυματίες. Οι απώλειες για τους Τούρκους ήταν 2.800 νεκροί και 8.600 αιχμάλωτοι.
Το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου 1913 οι πρώτες μονάδες του ελληνικού στρατού παρέλασαν στην πόλη υπό τις επευφημίες των κατοίκων. Τα Ιωάννινα, μετά από 483 χρόνια δουλείας, ήταν και πάλι ελεύθερα. Το χαρμόσυνο άγγελμα για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων έγινε αμέσως γνωστό στην Αθήνα, σκορπώντας φρενίτιδα ενθουσιασμού. Ο Γεώργιος Σουρής δημοσίευσε στο Ρωμηό το ακόλουθο ποίημα:
Τα πήραμε τα Γιάννινα
μάτια πολλά το λένε,
μάτια πολλά το λένε,
όπου γελούν και κλαίνε.
Το λεν πουλιά των Γρεβενών
κι αηδόνια του Μετσόβου,
που τα έκαψεν η παγωνιά
κι ανατριχίλα φόβου.
Το λένε χτύποι και βροντές,
το λένε κι οι καμπάνες,
το λένε και χαρούμενες
οι μαυροφόρες μάνες.
Το λένε και Γιαννιώτισσες
που ζούσαν χρόνια βόγγου,
το λένε κι Σουλιώτισσες
στις ράχες του Ζαλόγγου.
Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, πέρα από την εξουδετέρωση κάθε σοβαρής τουρκικής απειλής στην Ήπειρο και την κυρίευση σημαντικού πολεμικού υλικού, είχε επίδραση στο ελληνικό γόητρο, το οποίο μετά την επιτυχία αυτή εξυψώθηκε διεθνώς. Οι επιχειρήσεις στο Μπιζάνι σήμαναν ουσιαστικά και τη λήξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου στο στρατιωτικό πεδίο. Τις επόμενες ημέρες ο ελληνικός στρατός κινήθηκε βορειότερα και ως τις 5 Μαρτίου 1913 είχε απελευθερώσει τη Βόρειο Ήπειρο.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/601#ixzz3SCoPmbSZ
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις», 23 Φεβρουαρίου 1913.













Του Χρήστου Χρηστοβασίλη

Επέσανε τα Γιάννενα! Όχι στο βάραθρο του εξαφανισμού, αλλά στην αγκαλιά της Ελευθερίας, στην αγκαλιά της Μητέρας Ελλάδος, που τόσο τα λαχταρούσε!. Είναι πολύ μεγάλη ημέρα, αυτή η ημέρα που ελευθερώνεται η ιδανική πόλη του Ελληνισμού, που υπήρξε Γολγοθάς του τριάντα ακέραια χρόνια.
Επέσανε τα Γιάννενα!

Και με την ηρωική τους πτώση στεφανώνεται με αμάραντον στέφανο αθάνατης δόξας όλος ο Ελληνικός αγώνας, που άρχισε από τα Μακεδονοθεσσαλικά σύνορα κι έφτασεν ως τον Στρυμόνα με την Ελασσώνα, με το Σαραντάπορο, με τα Σέρβια, με τη Σιάτιστα, με την Κοζάνη, με την Βέροια, με την Νάουσα, με τα Γιαννιτσά, με την Θεσσαλονίκη και με την Χαλκιδική, κι ως τα πρόθυρα του Μοναστηριού, με τα Γρεβενά, με την Φλώρινα, με το Σόροβιτς, με την Καστοριά και με την Κορυτσά…
Επέσανε τα Γιάννενα κι η πτώση των εσήμανε την τελική νίκη του Ελληνισμού εναντίων του Τουρκισμού, του Σταυρού , εναντίων του Μισιφέγγαρου, του Πολιτισμού εναντίων του Βαρβαρισμού, του Φωτός εναντίων του Σκότους! Ας πανηγυρίσει απ’ άκρη σ’ άκρη ο ελεύθερος Ελληνισμός γι’ αυτή την μεγάλη Ελληνική νίκη, γι’ αυτήν την μεγάλη εκπλήρωση του χρυσότερου και του μαγικότερου ονείρου της Ελληνικής Φυλής.
.
Επέσανε τα Γιάννενα!
Τριάντα γενεές ήρθαν και παρήλθαν με αυτό το χρυσό όνειρο, να ιδούν ελευθερωμένα τα Γιάννενα, κι αυτό το χρυσό όνειρο επιφυλάχτηκε από τη θεία Πρόνοια να το ιδούμε εμείς. Τι ευτυχισμένοι που είμαστε εμείς, οι αντιπρόσωποι τόσων γενεών, που απέθαναν με την ανεκπλήρωτη χρυσή ελπίδα να ιδούν στυλωμένων τον Σταυρό μας εκεί ψηλά στα κάστρα των Ιωαννίνων!
Επέσανε τα Γιάννινα! Δόξα και τιμή στον Στρατό μας, στα λεοντόθυμα και γενναιόκαρδα παιδιά της Ελλάδας μας, που επότισαν την Ηπειρωτική γη με το τίμιο κι ανεκτίμητο αίμα τους, που την έθρεψαν με τες ένδοξες σάρκες τους, και την έσπειραν με τα άγια κόκκαλα τους, για νε ιδούμε εμείς σήμερα ελεύθερα τα Γιάννενα μας. Δόξα και τιμή στον μέλλοντα Βασιλέα μας, τον δαφνηφόρον στρατηλάτη, που έχυσε την ψυχή του μέσα στα στήθια του Στρατού του για να τον κάνει ακατάβλητο μέχρι θανάτου!
Χαίρετε αθάνατα Γιάννενα, χιλιοτραγουδισμένα Γιάννενα, Γιάννενα ζυμωμένα με την δημοτική μας ποίηση, πανώρια και πολυπόθητη Πολιτεία, με τους μυροβόλους σας κήπους, με τα όμορφα σας Κάστρα, με τα πανώρια σας σπίτια, με την μαγευτική σας και καταγάλανη λίμνη, με το ζωγραφισμένο Νησί, όπου άφησε την τελευταία του αναπνοή ο Αλή πασάς, ο τρομερός υιός της Χάμκως, με το Ντρίσκο σας, με το Μιτσικέλι σας, με τον Πίνδο που έθρεψε τα μεγαλύτερα παλληκάρια του Ελληνισμού, τους μεγαλύτερους τυραννοκτόνους γίγαντας, τους ενδοξότερους Αρματωλούς και Κλέφτες, που πολεμούσαν την Τουρκιά χειμώνα-καλοκαίρι, κι εθεμελίωσαν το αθάνατο και ιερό Έργον του Εικοσιένα!
Σκίρτησε από χαρά μέσα στο μνήμα σου, ώ τρισένδοξη και μεγάλη χορεία των Αρματωλών και Κλεφτών. Δίπλα και Μηλίωνη, Ζήντρο και Τσάρα Μπλαχάβα και Ζαχαράκη Στάθα και Μπουκουβάλα, Βαλαώρα και Τζουβάρα, Κατσαντώνη και Καραϊσκάκη, Διάκο και Οδυσσέα. Λαζαίοι και Κοντογιανναίοι, Μποτσαραίοι και Τζαβελλαίοι, Μαλαμαίοι και Νταγλαίοι, Γριβαίοι και Πανουργιάδες! Ελευθέρωσαν τα Γιάννινα!
Σκίρτησε από χαρά μέσα στο μνήμα σου ώ μεγάλη και τρισευλογημένη χορεία των μεγάλων Διδασκάλων του Γένους Μελετίου και Τσεχούλη, Μπαλάνου και Ευγενίου Βούλγαρη, Ψαλίδα και Λάμπρου Φωτιάδη, Ασωπίου και Αραβαντινού, Σακελλαρίου και Μάναρη, ελευθερώθηκαν τα Γιάννενα.
Σκίρτησε από χαρά μέσα στο μνήμα σου ώ ιερή χορεία των μεγάλων Ηπειρωτών πολιτικών Μάνθο και Νούτσο Ιγνάτιε και Κωλέττη, Θανάση Βάγια και Βασιλική! Ελευθερώθηκαν τα Γιάννενα.
Σκίρτησε από χαράν μεγάλη μέσα στο μνήμα σου ώ αθάνατη λύρα του Βηλαρά και του Βαλαωρίτη, του Ζαλοκώστα και του Κρυστάλλη, ελευθερώθηκαν τα Γιάννινα.
Σκίρτησε από χαρά στο υγρό μνήμα σου ώ μαρτυρική χορεία της Κυρά Φροσύνης και των δέκα εφτά Γιαννιωτισών Κυράδων! ελευθερωθήκαν τα Γιάννενα.
Σκιρτήσετε από χαρά και σεις, ώ αιματωμένες και πανίερες σκιές των πεσόντων στην Κιάφα και στην Φιλιππιάδα, στην Πρέβεζα και στο Γκρίμποβο, στα Πέντε Πηγάδια και στα Πεστά, στο Αυγό και στην Αετοράχη, στα Λεσσιανά και στον Αι Νικόλα και στο αιματόβαφο σαρκοθρεμμένο κοκκαλοσπαρμένο μαύρο Μπιζάνι! Έπεσαν τα Γιάννενα! Ελευθερώθηκαν τα Γιάννενα κι όλη η Ήπειρο! Εξεπληρώθηκεν ένας μεγάλος πόθος του Ελληνισμού.
Έπεσαν τα Γιάννενα!
Ελευθερώθηκαν τα Γιάννενα!
Χαίρετε Γιάννενα!


Το ξημέρωμα της μέρας που θα άρχιζε η καθοριστική μάχη στο Μπιζάνι, η ανταποκρίτρια της Αλεξανδρινής “ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ“, Θάλεια Φλωρά-Καραβία γράφει : «Παρ’ όλο το δριμύ ψύχος, βγαίνομε από τη σκηνή. Τι γαλήνη στη φύση και τι άγρια την ταράζουν οι βροντές των τηλεβόλων στον καθαρόν ουρανόν με το βαθύ σαπφειρένιο χρώμα!… Χαρά στα παλληκάρια, που δίνουν τόση ομορφιά στη φωτιά και στο θάνατο, με την υπέροχη περιφρόνηση του κινδύνου και με την αγάπη της ωραίας πάλης για την ελευθερία. Τραγουδούν τα ηρωικά παιδιά, ενώ οι οβίδες πέφτουν επάνω στα βουνά, εκεί που θ’ ανεβούν…»

Απελευθέρωση Ιωαννίνων - Ιστορικό ΑφιέρωμαΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ

Τα Γιάννενα σε ελληνικά χέρια
Τα Ιωάννινα βρίσκονταν υπό τον τουρκικό ζυγό από το 1431 και υπήρξαν αρκετές προσπάθειες εξέγερσης, χωρίς όμως να έχουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Όμως, από τις αρχές κιόλας του 20ου αιώνα, είχε ωριμάσει η ιδέα για ουσιαστική εξέγερση και εν συνεχεία απελευθέρωση, όχι μόνο των Ιωαννίνων αλλά και αρκετών άλλων ελληνικών εδαφών όπως Θεσσαλονίκη, Λέσβος, Κατερίνη (1912), Ξάνθη (1919) κ.ά..
Σχετικά με την πόλη των Ιωαννίνων, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω έγιναν αρκετές προσπάθειες για αποδέσμευση από τον τουρκικό ζυγό, ωστόσο η τελευταία ήταν το 1913, όπου οι επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού απέφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα, ΄΄ακρωτηριάζοντας΄΄ την κυριαρχία των Τούρκων.
Μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης, η ελληνική κυβέρνηση υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δίνει εντολή να μεταβιβαστεί όλος ο στρατός στην Ήπειρο, καθώς απαιτούνταν μεγάλος αριθμός πολεμιστών για να επιτεθούν κατά του απόρθητου Μπιζανίου. Για το λόγο αυτό, ο Βενιζέλος επισκέπτεται τα Ιωάννινα, στα τέλη Ιανουαρίου, και έρχεται αμέσως σε επαφή με τον Αρχιστράτηγο, Κωνσταντίνο, για να συζητήσουν σχετικά με το τελευταίο σχέδιο επίθεσης.
Ο ελληνικός στρατός της Ηπείρου, στα μέσα Φεβρουαρίου, εξοπλισμένος με βαρύ πυροβολικό και μονάδες ιππικού κάνουν συντονισμένες επιχειρήσεις κατά των Τούρκων, ενώ στρατιωτικές ελληνικές αποβάσεις πραγματοποιούνται και στα σύνορα της ευρύτερης περιοχής, ώστε να αποκλείσουν και να εμποδίσουν οποιαδήποτε προσπάθεια ενίσχυσης της τουρκικής πλευράς.
Τα απόρθητα οχυρά του Μπιζανίου κανονιοβολούνται και υπερφαλαγγίζονται. Αρχικά οι τουρκικές δυνάμεις προέβαλλαν σθεναρή αντίσταση, όμως η επινοητικότητα του Ταγματάρχη, Βελισαρίου, ήταν αυτή, που αποσυντόνισε τις όλες προσπάθειές τους, καθώς κατάφερε σημαντικό πλήγμα στους εχθρούς, αποκόπτοντάς τους από την πόλη και κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι έχουν κυριευτεί, πράγμα το οποίο δεν είχε ακόμη συμβεί. Επιπλέον, ο Αρχιστράτηγος, Κωνσταντίνος, δίνει εντολή στις ελληνικές δυνάμεις να επιτεθούν κατά των φρουρίων της πόλης και να κατανικήσουν τον εχθρό. Έτσι, οι Τούρκοι, έχοντας αποπλανηθεί, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και το Μπιζάνι έπεσε! Αυτή ήταν και η αρχή, καθώς άνοιγε το δρόμο για την απελευθέρωση όλης της πόλης.
Λίγες ώρες αργότερα, ο Τούρκος διοικητής της πόλης, Εσάτ Πασάς, ηττημένος από τον ελληνικό στρατό, παραδίδει τα Ιωάννινα άνευ όρων. Το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης υπογράφτηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1913 και οι άντρες του τουρκικού στρατού, που είχαν μείνει ζωντανοί μέχρι εκείνη τη στιγμή, θεωρήθηκαν αιχμάλωτοι πολέμου.
Επικρατούσε παντού ενθουσιασμός, και μετά και από την επίσημη προσάρτηση των Ιωαννίνων στη Ελλάδα, ο μητροπολίτης της πόλης και οι κάτοικοι της περιοχής υποδέχτηκαν τους απελευθερωτές τους με επευφημίες και ζητωκραυγές.
Πλέον τα Γιάννενα ήταν σε ελληνικά χέρια και ελεύθερα, μετά από τόσους αιώνες σκλαβιάς.Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων 21 Φεβρουαρίου 1913 – του Χάρη Νούλα

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Λυκούργος, Κατὰ Λεωκράτους 95-96 ''Ένα παράδειγμα σεβασμού προς τους γονείς''

Ενότητα 8η
Ένα παράδειγμα σεβασμού προς τους γονείς
Εισαγωγικό κείμενο

Με τον λόγο του'' Κατὰ Λεωκράτους'' ο Λυκούργος (περ. 390-324 π.Χ.), Αθηναίος πολιτικός και ρήτορας, ζήτησε από το δικαστήριο της Ηλιαίας την καταδίκη του συμπολίτη του Λεωκράτη. Αυτός εγκατέλειψε την Αθήνα λίγο πριν από τη μάχη της Χαιρώνειας, επειδή φοβήθηκε ότι η πόλη θα έπεφτε στα χέρια των Μακεδόνων, και κατέφυγε στη Ρόδο, όπου διέδωσε ότι η πόλη είχε ήδη καταληφθεί. Στον λόγο του ο ρήτορας επισημαίνει το χρέος των πολιτών προς το θείο, την πατρίδα, τους νόμους και τους γονείς. Στο απόσπασμα τονίζεται η σημασία του σεβασμού προς τους γονείς.

                 ΚΕΙΜΕΝΟ                                                                ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Λέγεται γοῦν ἐν Σικελία
Λέγεται λοιπόν ότι στη Σικελία
(εἰ γάρ καί μυθωδέστερόν ἐστιν, ἀλλ’ ἁρμόσει
(γιατί αν και μοιάζει με μύθο, ταιριάζει όμως
καί ὑμῖν ἅπασι τοῖς νεωτέροις ἀκοῦσαι)
να την ακούσετε και εσείς όλοι οι νεότεροι)
ἐκ τῆς Αἴτνης ῥύακα πυρός γενέσθαι·
ξεχύθηκε πύρινο ποτάμι από την Αίτνα·
τοῦτον δέ ῥεῖν φασιν ἐπί τέ τήν ἄλλην χώραν,
αυτό λοιπόν λένε ότι έρεε προς την 
υπόλοιπη χώρα,
καί δή καί πρός πόλιν τινά τῶν ἐκεῖ κατοικουμένων.
και μάλιστα προς κάποια πόλη από 
αυτές που βρίσκονταν εκεί.
Τούς μέν οὖν ἄλλους ὁρμῆσαι πρός φυγήν,
[Λένε ακόμη], ότι άλλοι άνθρωποι 
όρμησαν να φύγουν
τήν αὐτῶν σωτηρίαν ζητοῦντας,
ζητώντας τη σωτηρία τους,
ἕνα δέ τινα τῶν νεωτέρων,
ένας όμως, κάποιος από τους νεότερους,
ὁρῶντα τόν πατέρα πρεσβύτερον ὄντα
επειδή έβλεπε ότι ο πατέρας του ήταν 
γέρος
καί οὐχί δυνάμενον ἀποχωρεῖν,
και δεν μπορούσε να φύγει,
ἀλλά ἐγκαταλαμβανόμενον,
και ότι μένει αποκλεισμένος,
ἀράμενον φέρειν.
αφού  τον σήκωσε στους ώμους 
του, τον μετέφερε.
Φορτίου δ’, οἶμαι, προσγενομένου
Επειδή όμως, όπως νομίζω, προστέθηκε 
φορτίο,
καί αὐτός ἐγκατελήφθη.
αποκλείσθηκε και ο ίδιος.
Ὅθεν δή καί ἄξιον θεωρῆσαι τό θεῖον,
Από αυτό το γεγονός αξίζει να προσέ
ξουμε ότι το θείο
ὅτι τοῖς ἀνδράσιν τοῖς ἀγαθοῖς εὐμενῶς ἔχει.
δείχνει συμπάθεια στους αγαθούς 
(ενάρετους) ανθρώπους.
Λέγεται γάρ κύκλῳ τόν τόπον ἐκεῖνον
Γιατί, λέγεται ότι κυκλικά στον τόπο εκείνο
περιρρεῦσαι τό πῦρ καί σωθῆναι τούτους μόνους,
έτρεξε η λάβα και σώθηκαν μόνο αυτοί,
ἀφ’ ὧν καί τό χωρίον ἔτι καί νῦν
από τους οποίους και η τοποθεσία 
ακόμη και σήμερα
προσαγορεύεσθαι τῶν εὐσεβῶν χῶρον·
ονομάζεται «χώρος των ευσεβών»·
τούς δέ ταχεῖαν τήν ἀποχώρησιν ποιησαμένους
αντίθετα εκείνοι που έφυγαν γρήγορα
καί τούς ἑαυτῶν γονέας ἐγκαταλιπόντας,
κι εκείνοι που εγκατέλειψαν τους γονείς τους,
ἅπαντας ἀπολέσθαι

Λυκούργος, Κατὰ Λεωκράτους 95- 96

χάθηκαν όλοι.

Συντακτική ανάλυση από την Όλγα Παίζη 

Χωρισμός του κειμένου σε προτάσεις:

1. Λέγεται γοῦν ἐν Σικελίᾳ ἐκ τῆς Αἴτνης ῥύακα πυρὸς γενέσθαι∙
2. εἰ γὰρ καὶ μυθωδέστερόν ἐστιν
3. ἀλλ’ ἁρμόσει καὶ νῦν ἅπασι τοῖς νεωτέροις ἀκοῦσαι
4. τοῦτον δὲ ῥεῖν φασίν (τινες) ἐπί τε τὴν ἄλλην χώραν, καὶ δὴ καὶ πρὸς πόλιν τινὰ τῶν ἐκεῖ κατοικουμένων.
5. (τινές φασιν) Τοὺς μὲν οὖν ἄλλους ὁρμῆσαι πρὸς φυγήν, τὴν αὑτῶν σωτηρίας ζητοῦντας,
6. (τινές φασιν)  ἕνα δέ τινα τῶν νεωτέρων, ὁρῶντα τὸν πατέρα πρεσβύτερον ὄντα καὶ οὐχὶ δυνάμενον ἀποχωρεῖν, ἀλλὰ ἐγκαταλαμβανόμενον ὑπὸ τοῦ πυρός, ἀράμενον φέρειν.
7. οἶμαι
8. Φορτίου δέ προσγενομένου καὶ αὐτὸς ἐγκατελήφθη.
9. Ὅθεν δὴ καὶ ἄξιόν (ἐστι) θεωρῆσαι τὸ θεῖον,
10. ὅτι τοῖς ἀνδράσιν τοῖς ἀγαθοῖς εὐμενῶς ἔχει.
12. Λέγεται γὰρ κύκλῳ τὸν τόπον ἐκεῖνον περιρρυῆναι τὸ πῦρ καὶ σωθῆναι τούτους μόνους,
13. ἀφ’ ὧν καὶ τὸ χωρίον ἔτι καὶ νῦν προσαγορεύεται τῶν εὐσεβῶν χῶρον∙
14. τοὺς δὲ ταχεῖαν τὴν ἀποχώρησιν ποιησαμένους καὶ τοὺς ἑαυτῶν γονέας ἐγκαταλιπόντας ἅπαντας (λέγεται) ἀπολέσθαι.

Διδακτικοί στόχοι


1. Να έρθουν οι μαθητές σ’επαφή με ένα συναισθηματικά 

  φορτισμένο ρητορικό λόγο που αξιοποιεί μια μυθική ιστορία με ηθικό δίδαγμα για να ενισχύσει τα επιχειρήματα του ρήτορα.


2. Να αξιολογήσουν την πειστικότητα της ιστορίας ως επιχειρήματος. 

3.Να εντοπίσουν τις δύο κεντρικές ιδέες του κειμένου και να τις αναλύσουν.

   Ο συγκεκριμένος μύθος διαπνέεται από δύο κεντρικές ιδέες:
1. Η βοήθεια που προσφέρουν οι θεοί όταν ένας ενάρετος βρεθεί σε κίνδυνο.
2. Η αγάπη και ο σεβασμός προς τους γονείς αποτελούν απαράβατη ηθική υποχρέωση κάθε ανθρώπου και δε συγχωρούνται η ασέβεια και η αδιαφορία.
  •  ΤΟ ΡΗΜΑ ΡΕΩ ,ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΥΡ
  • ῥέω= ρέω, τρέχω, μεταβάλλομαι  
  • πῦρ=φωτιά
  •  Φράσεις με το ουσιαστκό πῦρ  :   Διά πυρός και σιδήρου, 
  •     Γραμμή πυρός      Ανοίγω πυρ      Παρανάλωμα του πυρός  Βάπτισμα του πυρός Γίνομαι πυρ και μανία       Εις το πυρ το εξώτερον
  • ΤΟ ΡΗΜΑ ΡΕΩ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΥΡ ΟΜΟΡΡΙΖΕΣ ΛΕΞΕΙΣ  ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ 
  • ρεύμα, ροή, ρευστός, ρυάκι, πύρινος, πυρετός, πυρπολώ,καταρροή……… πυρσός…
EΡΩΤΗΣΕΙΣ
1. Πώς αντέδρασαν οι κάτοικοι της Σικελίας, όταν ξέσπασε το ηφαίστειο της Αίτνας;
2. Γιατί ένας νέος δεν εγκατέλειψε την πόλη της Κατάνης;
3. Ποιο υπερφυσικό γεγονός συνέβη και ο νέος σώθηκε;
4. Για ποιο λόγο οι θεοί βοήθησαν το νέο;
5. Ποια τύχη είχαν όσοι εγκατέλειψαν τους γονείς τους;
6. Ποια μηνύματα μας στέλνει η ιστορία αυτή;
;

7. Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου……Ὁ κακολογῶν πατέρα ἢ μητέρα θανάτῳ τελευτάτω(Κατὰ Μᾶρκον 7.10, Κατὰ Ματθαῖον 15.4. 
Διαβάστε τις παραπάνω φράσεις. Πιστεύετε ότι έχουν διαχρονική αξία ή είναι αδύνατο να εφαρμοστούν στην εποχή μας; Ο σύγχρονος τρόπος ζωής επηρεάζει τις σχέσεις των παιδιών με τους γονείς τους; 
8.Με βάση όσααναφέρονται στο απόσπασμα, τι είδους αδίκημα πιστεύετε ότι διέπραξε ο Λεωκράτης;
9 Τι πιστεύετε ότι σκεφτόταν ο νέος που έσωσε τον πατέρα του τη στιγμή που έβλεπε όλους τους άλλους να φεύγουν για να σώσουν τον εαυτό τους; 
  Παράλληλο κείμενο 8ης ενότητας (Διόδωρος Σικελιώτης)-Μετάφραση.
            Όταν οι Έλληνες τους άφησαν να φύγουν με συνθήκη και αφού επέτρεψαν στον καθένα να πάρει [μαζί του] όσα από τα προσωπικά του μπορούσε, όλοι οι άλλοι πήραν ασήμι ή χρυσάφι ή κάποιο από τα άλλα πολύτιμα αντικείμενα και μόνο ο Αινείας, αφού σήκωσε στους ώμους του τον πατέρα του που ήταν σε βαθιά γεράματα, το μετέφερε έξω. Επειδή θαυμάστηκε γι' αυτήν την πράξη του από τους Έλληνες, του δόθηκε το δικαίωμα να διαλέξει πάλι όποιο ήθελε από τα πράγματα του σπιτιού του.
Και καθώς αυτός προτίμησε τα πατρικά ιερά, συνέβη να επαινεθεί ακόμη περισσότερο η αρετή του η οποία επιδοκιμάστηκε και από τους εχθρούς. Γιατί ο άνθρωπος φάνηκε ότι στους πιο μεγάλους κινδύνους είχε φροντίσει πάρα πολύ και για το σεβασμό προς τους γονείς και για την ευσέβεια προς τους θεούς.



Πηγή: http://e-didaskalia.blogspot.com/2012/09/blog-
http://lappeio.blogspot.gr/2013/01/8.htmlpost_2.html#ixzz3RwD8Yi4jhttp://www.slideboom.com/presentations/698222/%CE%95%CE%9D%CE%91-%CE%A0%CE%91%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%95%CE%99%CE%93%CE%9C%CE%91-%CE%A3%CE%95%CE%92%CE%91%CE%A3%CE%9C%CE%9F%CE%A5-%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%A3-%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A3-%CE%93%CE%9F%CE%9D%CE%95%CE%99%CE%A3

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

ΠΑΘΗΤΙΚΟΣ ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΟΣ

Παθητικός μέλλοντας και αόριστος α΄ και β΄

Α' παθητικός μέλλοντας
Ο παθητικός μέλλοντας σχηματίζεται από το μέσο μέλλοντα, αφού προστε­θεί μεταξύ του θέματος και του χρονικού χαρακτήρα -σ- το πρόσφυμα -θη. Κλίνεται με τις καταλήξεις του μέσου μέλλοντα:
οριστική
ευκτική
απαρέμφατο
μετοχή
λυ-θή-σομαι
λυθήσῃ (-σει)
λυθήσεται
λυθησόμεθα
λυθήσεσθε
λυθήσονται
λυθησοίμην
λυθήσοιο λυθήσοιτο λυθησοίμεθα
λυθήσοισθε λυθήσοιντο


λυθήσεσθαι

λυθησόμενος
λυθησομένη λυθησόμενον

 Α' παθητικός αόριστος
Ο παθητικός αόριστος δεν έχει θεματικό φωνήεν και σχηματίζεται με την προσθήκη του προσφύματος -θη- ανάμεσα  στο θέμα και στις προσωπικές καταλή­ξεις. Στην οριστική παίρνει στην αρχή του ρηματικού θέματος και την κατάλληλη αύξηση:
Οριστική
Υποτακτ.
Ευκτική
Προστακτ.
Απρμφ.
ἐλύθην ἐλύθης ἐλύθη ἐλύθημεν ἐλύθητε ἐλύθησαν
λυθῶ
λυθῇς
λυθῇ λυθῶμεν λυθῆτε λυθῶσι(ν)
λυθείην
λυθείης
λυθείη
λυθείημεν–θεῖμεν
λυθείητε-θεῖτε λυθείησαν–θεῖεν
—             λύθητι λυθήτω
__
λύθητε λυθέντων/     θήτωσαν
λυθῆναι
μετοχή
λυθείς
λυθεῖσα
λυθέν
Σχηματισμός:
α) στα φωνηεντόληκτα όπως το λύ-ομαι, αφαιρούμε την κατάληξη –ομαι και βάζουμε στη θέση της την κατάληξη –θήσομαι= λυ-θήσομαι. Στον αόριστο προσθέτουμε μπροστά την αύξηση και στο τέλος την κατάληξη –θην. Π.χ. ἐ-λύ-θην.
Προσοχή! Ορισμένα ρήματα αυτής της κατηγορίας εμφανίζουν ένα απρόβλεπτο –σ- στους χρόνους αυτούς. Π.χ. κελεύ-ομαι, κελευσθήσομαι, ἐκελεύσθην.

Τα αφωνόληκτα ρήματα μεταβάλλουν το χαρακτήρα τους μπροστά από το -θη- :
α) χειλικά (π, β, πτ → φ)
    λείπομαι → ἐλείφθην
    τρίβομαι → ἐτρίφθην
    κρύπτομαι → ἐκρύφθην
β) ουρανικά (κ, γ, ττ, σσ → χ)
     διώκομαι → ἐδιώχθην
     ἂγω → ἢχθην
     κηρύττομαι → ἐκηρύχθην
γ) οδοντικά (δ, θ, ζ → σ)
    ψεύδομαι → ἐψεύσθην
     πείθομαι → ἐπείσθην
     παρακευάζομαι → παρεσκευάσθην
   
Τα ημιφωνόληκτα ρήματα άλλοτε διατηρούν το χαρακτήρα τους μπροστά από το -θη- και άλλοτε όχι (αλλάζοντας κάποιες φορές και το θέμα τους) :
α) ένρινα (μ, ν)
    νέμομαι → ἐνεμήθην
    ἀμύνομαι → ἠμύνθην, αἰσχύνομαι → ᾐσχύνθην
    σημαίνομαι → ἐσημάνθην, πίνομαι → ἐπόθην
    κρίνομαι → ἐκρίθην, αὐξάνομαι → ηὐξήθην
β) υγρά (λ, ρ) 
    ἀγγέλλομαι → ἠγγέλθην
    αἲρομαι → ᾒρθην
Τα συνηρημένα ρήματα σε –αω, -εω, -οω κάνουν ως εξής:
τιμά-ομαι (τιμῶμαι), τιμη-θήσομαι, ἐτιμή-θην
ποιέ-ομαι (ποιοῡμαι), ποιη-θήσομαι, ἐποιή-θην

δηλό-ομαι (δηλοῡμαι), δηλώ-θήσομαι, ἐδηλώ-θην.
ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΘΗΤΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΟ

Είδαμε ότι ορισμένα φωνηεντόληκτα ρήματα (κατηγορία λύ-ω -δηλαδή αυτά που το θέμα τους λήγει σε φωνήεν) εμφανίζουν ένα απρόβλεπτο –σ- πριν από το –θήσομαι, -θην. Ορισμένα από αυτά τα ρήματα είναι:
ἀκούομαι
ἀκουσθήσομαι
ἠκούσθην
κελεύομαι
κελευσθήσομαι
ἐκελεύσθην
θραύομαι
θραυσθήσομαι
ἐθραύσθην
ἀνύομαι
ἀνυσθήσομαι
ἠνύσθην
παύομαι
παυσθήσομαι
ἐπαύσθην
κρούομαι
κρουσθήσομαι
ἐκρούσθην
ξύομαι
ξυσθήσομαι
ἐξύσθην
σείομαι
σεισθήσομαι
ἐσεἰσθην
 Ένα μικρό "κόλπο" για να εντοπίζουμε αυτά τα ρήματα είναι να σκεφτόμαστε στα Νέα Ελληνικά κάποιο ουσιαστικό παράγωγο του ρήματος. Για παράδειγμα από το ρήμα λύω παράγεται το λύτης που δεν έχει -σ-, άρα το ρήμα θα κάνει παθητικό μέλλοντα και αόριστο χωρίς το πρόσθετο -σ-: λυθήσομαι, ἐλύθην.
Αντίθετα το κελεύω έχει ουσιαστικό κελευστής, άρα θα κάνει κελευσθήσομαι, ἐκελεύσθην.
Ομοίως άκουσμα, θραύσμα (πβ. κυματοθραύστης), κρούσμα, ξύσμα, σείστης.



Άσκηση 1. Να σχηματίσετε τους αντίστοιχους τύπους του παθ. μέλλοντα και αορίστου στον πίνακα
ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ
ΠΑΘ. ΜΕΛΛΟΝΤΑΣ
ΠΑΘ. ΑΟΡΙΣΤΟΣ
ἀγγέλλομαι


κολαζόμενοι


σώζοιντο


κρίνεσθαι


κωλύομαι


φονεύεται


αἱροῦνται


2. Να προσθέσετε τους τύπους των εγκλίσεων που λείπουν στον πίνακα: 
ΟΡΙΣΤΙΚΗ
ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ
ΕΥΚΤΙΚΗ
ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ
γώ ἐγράφην



σύ ἐδιδάχθης 



οτος δεχθήσεται



μεςληφθησόμεθα



μεςπαιδεύθητε



οτοι ἐτράπησαν





Παθητικός Μέλλοντας και παθητικός αόριστος β΄
Από τον παθητικό μέλλοντα και τον παθητικό αόριστο πολλών ρημάτων λείπει το -θ- του προσφύματος -θη- και  -θε- και έτσι οι χρόνοι αυτοί σχηματίζονται μόνο με το προσφυμα η ή ε: γραφ-ή-σομαι ( αντί γραφ-θή-σομαι) ἐγράφ-η-ν (αντί ἐγράφ-θη-ν) γραφ-έ-ντων (αντί γραφ-θέ-ντων). Οι χρόνοι αυτοί λέγονται παθητικός μέλλοντας β' και παθητικός αόριστος β'.
Παθητικός μέλλοντας β΄ : κλίνεται ακριβώς όπως ο παθητικός α΄
Οριστική
Ευκτική
Απαρέμφατο
Μετοχή
γραφ-ή-σομαι
γραφήσει (-ῃ)
γραφήσεται
γραφησόμεθα
γραφήσεσθε
γραφήσονται
γραφησοίμην
γραφήσοιο
γραφήσοιτο
γραφησοίμεθα
γραφήσοισθε
γραφήσοιντο


γραφήσεσθαι
γραφησόμενος
γραφησομένη
γραφησόμενον

 Παθητικός αόριστος β΄ :
Οριστική
Υποτακτ
Ευκτική
Προστακτ
Απρμφ.
ἐγράφην
ἐγράφης
ἐγράφη
ἐγράφημεν
ἐγράφητε
ἐγράφησαν
γραφῶ
γραφῇς
γραφῇ
γραφῶμεν
γραφῆτε
γραφῶσι
γραφείην
γραφείης
γραφείη
γραφείημεν-εῖμεν
γραφείητε-εῖτε
γραφείησαν-εῖεν
__
γράφηθι
γραφήτω
__
γράφητε
γραφέντων
γραφῆναι

Μετοχή
γραφείς
γραφεῖσα
γραφέν

Σημείωση: Ο παθητικός αόριστος β΄ κλίνεται ακριβώς όπως ο παθητικός αόριστος α΄, αλλά στο β΄ ενικό πρόσωπο της προστακτικής ο παθητικός αόριστος β΄ λήγει σε -θι.  π.χ.
παθητικός αόριστος α΄
παθητικός αόριστος β΄
(ρ. λύομαι) λύθην λύθητι,
(ρ. γράφομαι) γράφην γράφηθι
(ρ. πράττομαι) πράχθην πράχθητι
(ρ. φαίνομαι) φάνην  φάνηθι
(ρ. πάγομαι) πήχθην πάχθητι
(ρ. ναστρέφομαι) νεστράφην ναστράφηθι
2.Ορισμένοι από τους κυριότερους β΄ μέλλοντες και αορίστους είναι οι εξής:
γράφομαι
γραφήσομαι
ἐγράφην
φαίνομαι
φανήσομαι
ἐφάνην
κλέπτομαι
κλαπήσομαι
ἐκλάπην
στρέφομαι
στραφήσομαι
ἐστράφην
τρέφομαι
τραφήσομαι
ἐτράφην
σήπομαι
σαπήσομαι
ἐσάπην
τήκομαι
τακήσομαι
ἐτάκην
πλήττω
πληγήσομαι
ἐπλήγην
ἐκπλήττω
εκπλαγήσομαι
ἐξεπλάγην


Προσοχή: Τα ρήματα που έχουν στο θέμα τους -ε-, το τρέπουν σε -α- :
στέλλομαι  σταλήσομαι, ἐστάλην
κλέπτομαι  κλαπήσομαι, ἐκλάπην
στρέφομαι  στραφήσομαι, ἐστράφην
τρέφομαι  τραφήσομαι, ἐτράφην
τρέπομαι  τραπήσομαι, ἐτράπην
Εξαιρούνται: Τα σύνθετα του ρ. –λέγομαι. π.χ.: ρ. συλλέγομαι 
συνελέγηνκλέγομαι  ξελέγην.

Τύποι Παθητικού Αορίστου που συναντάμε σε φράσεις στα νέα ελληνικά ή στον εκκλησιαστικό λόγο:
1. Το σήμα ελήφθη.
2. Συνελήφθη η σπείρα των τοκογλύφων.
3. Ο Χριστός ανελήφθη στους ουρανούς.
4. Όταν τον είδα να έρχεται, εξεπλάγην.
5. Τον συνεχάρη για την επιτυχία του.
6. Ο σταρ του Χόλιγουντ εθεάθη σε κοσμοπολίτικο νησί του Αιγαίου.
7. Κατεγράφησαν συνεχείς σεισμικές δονήσεις.
8. Το ακίνητο επωλήθη.
9. Ευρέθη νεκρός σε ερειπωμένη κατοικία.
10. Οι κατηγορούμενοι εκλήθησαν για απολογία από τον ανακριτή.
11. Ο Ολυμπιακός ανεδείχθη πρωταθλητής χειμώνα.
12. Ερωτηθείς ο πρωθυπουργός αν γνωρίζει κάτι, απάντησε κατηγορηματικά όχι.
13. Ήταν σπουδαίος σκηνοθέτης γεννηθείς το 1937.
14. Εγέρθητι! Πρέπει να φύγουμε αμέσως!
15. Όλοι γνώριζαν ότι ο κύβος ερρίφθη.
16. Το δηλωθέν εισόδημά του δεν ξεπερνούσε τα 10.000 ευρώ.
17. Το πληρωθέν / καταβληθέν ποσό ανέρχεται στα 500 ευρώ.
18. Πού θα βρω την εργασία; Στα ληφθέντα αρχεία.
19. Η κυρία Παπαδοπούλου άρτι αφιχθείσα στο αεροδρόμιο της πόλης, μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο.
20. Έμεινε πιστός εφ’ ων ετάχθη.
21. Γαία πυρί μειχθήτω.
22. Μνήσθητι μου Κύριε.
23. Ο Άδης επικράνθη (ακολουθία του Πάσχα)
24. Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς αγιασθήτω το όνομά σου … γενηθήτω το θέλημά σου.
25.….εκ θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα …. Και σαρκωθέντα εκ πνεύματος αγίου … Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα ..
26. Αποστολή εξετελέσθη.
ΑΣΚΗΣΕΙΣ
1. Να γράψετε τον τύπο τον παθητικού αόριστον α΄ που σας ζητείται για κα­θένα από τα παρακάτω ρήματα:


παρασκευάζομαι (γ   ενικό υποτακτικής)    …………… ……………….
πείθομαι           (απαρέμφατο)                                …………………………………….
πράττομαι   (βπληθυντικό ευκτικής)        …………………………………..      
λαμβάνομαι (βπληθυντικό υποτακτικής) …………………………………
καλούμαι   (γενικό οριστικής)                …………………………………
βούλομαι    (γπληθυντικό οριστικής)     …………………………………..    


2. Να γράψετε τα απαρέμφατα παθητικού μέλλοντα και αόριστου των ρημά­των της προηγούμενηςάσκησης.


                                                 απαρέμφατο παθ. Μέλλ.            απαρ. έμφατο παθ. Αορ.                   


παρασκευάζομαι          ……………… …………           …………………………


πείθομαι                         ……………………………               ……………………………


πράττομαι                     …………………………            …………………………


λαμβάνομαι                      …………………………             …………………………


καλούμαι                    …………………………            ………………………..


βούλομαι                         …………………………              ……………………….    
ΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΙΑ:
http://anastasiadeligiannidou.blogspot.gr/2014/03/blog-post_23.html

http://lappeio.blogspot.gr/2013/02/blog-post_8.html
http://diavatagirgenis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_10.html

http://www.slideshare.net/georgiadimitropoulou75/ss-31834407